De eerste transvrouwen zijn nu bejaard

03/01/2012 - 11:35

Casablanca, 2011. Corinne neemt een cameraploeg mee door smalle straatjes en stopt voor een oranjebruin bedrijfsgebouw. Rue Lapèble 13. Ze raakt de muur aan. Zichtbaar aangedaan. “Hier was het.”, zegt ze in de camera.

Of ze binnen mogen, vraagt ze een bewaker aan de ingang. Waarom dan wel? Omdat, zo legt ze uit, ze heel warme herinneringen heeft aan het gebouw. Hier is ze geboren... opnieuw geboren als vrouw, veertig jaar geleden. Bij dr. Burou.

Wonderdokter
Dr. Georges Burou was niet die idealist waarvoor sommigen hem nemen. De Franse arts na de oorlog had zijn ‘Clinic du Parc’, een gynaecologisch ziekenhuis, geopend in de Marokkaanse stad Casablanca en werd op een dag in 1956 aangesproken door een jonge elektricien met een wat bijzondere vraag. Andere gynaecologen hadden het verzoek al afgewezen, maar Georges besloot het toch te overwegen. Een geslachtsoperatie? Nu, dat was nog eens een uitdaging.
Jenny werd zijn eerste ‘experiment’. Urenlang duurde de operatie. Die dag legde hij de basis voor een methode die hij jaar na jaar zou verfijnen en verbeteren, en die het leven van honderden transvrouwen zou veranderen.

Volgens sommigen voerde hij 800 geslachtsoperaties uit, volgens anderen wel meer dan 3.000, en vaak wordt beweerd dat de huidige operatietechnieken te herleiden zijn tot zijn methode.
Hij was overigens niet de eerste chirurg die de ingreep probeerde - Ludwig Levi-Lenz (jaren ’30), Lennox Broster (’30-’40), Harold Gillies (’40-’50) en Elmer Belt (’50) gingen hem voor, zonder dat hij er weet van had - maar hij was wel de een van de meest invloedrijke.

Het verhaal van dr. Burou, Corinne en andere transvrouwen wordt verteld in de nieuwe documentaire ‘I Am a Woman Now’ van Michiel Van Erp. Deze wordt tijdens de volgende maanden in roulatie gebracht, en later dit jaar op de VRT vertoond. En volgende week lees je er al alles over wanneer het nieuwe ZiZo Magazine in de rekken ligt.

Bron: 

Eigen verslaggeving