Lady Gaga stond voor mijn neus, maar ik had enkel oog voor hem

14/11/2018 - 10:19
column
Portret Fernand Van Damme
Muziek vervult een speciale rol in de levens van velen, maar in dat van LGBT’ers misschien nog net ietsje meer. UA-student Marion Wasserbauer heeft er nu haar doctoraat aan gewijd. Voor de gelegenheid deelt De Morgen-journalist Fernand Van Damme, zelf homo, zijn liefde voor muziek.

Concertzaal De Melkweg in Amsterdam, 2009. Lady Gaga stond voor mijn neus, ik had enkel oog voor de jongen die naast mij stond te dansen.

Let’s have some fun this beat is sick, I wanna take a ride on your disco stick”, zong Gaga. Ik, een beugelbekkie van zestien en verdoken homo uit la Flandre profonde, zag de dubbele betekenis nog niet in van die ‘disco stick’, maar wist wel dat ik hartstochtelijk naar die kerel verlangde.

Ik zou willen schrijven dat ik naar hem heb geknipoogd en hij mij op het einde van de avond heeft binnengedaan, maar natuurlijk is het zo niet gelopen. Het leven van een tienerhomo met een hele ijzerwinkel in zijn mond is geen romcom, maar een tragikomedie geproducet door de makers van De Buurtpolitie

Ik lachte eens (knipogen kon en kan ik nog steeds niet), hij keek me aan met een blik van ‘who the fuck ben jij’. Vijf seconden daarna bericht van mijn vader: “Fernand, KOM NU NAAR DE PARKING. We zijn moegewandeld.” (Of dacht je dat ik met mijn onbestaande vriendengroep van hippe homo’s naar Amsterdam was afgezakt?)

Ik zag al nachtmerriescenario’s opdoemen waarin m’n vader me zou laten omroepen door Lady Gaga – “Po-po-po-poker face. Oh, wait a minute… Yes… Apologies, Fernand Van Damme is kindly requested to meet his parents at the entrance hall. Po-po-po-poker face” - dus ik repte me naar de uitgang. 

Op de terugweg stond alsnog een glimlach op mijn gezicht gebeiteld. Neen, de flirt, of wat ervoor was doorgegaan, had niet mogen zijn, maar voor de eerste keer had ik het wel aangedurfd om toe te geven aan mijn verlangens. 

Op het einde van die zomer ben ik uit de kast gekomen. Ik wilde eindelijk echt gaan leven. Zeggen dat die avond in Amsterdam daar de volle verdienste aan heeft zou een overdrijving zijn, maar hij heeft zeker een rol gespeeld. Gaga heeft een rol gespeeld.

Nog altijd haal ik enorm veel uit muziek. Net zoals veel holebi’s en transgenders consumeer ik geen cultuur, ik schrok haar gulzig binnen. Cultuur die me eraan herinnert dat ik mag vieren wie ik ben en dat ik niet zo abnormaal ben als de buitenwereld me soms wil doen geloven. 

Voor elke lach, kus, traan in mijn leven is er een soundtrack, voor elke periode van neerslachtigheid en bescheiden geluk een melodie. Soms doet het zo’n pijn om bepaalde nummers te herbeluisteren, maar ik blijf ze koesteren. 

En dat ‘Disco stick’-nummer, tja, dat blijft toch hors catégorie. 
 

Bron: 

Eigen verslaggeving

Lees meer over: