Is dat eigenlijk nodig, een coming-out day?

11/10/2018 - 09:43
column
Tekening van een hoofd die rust op een hand
Laat ik me even voorstellen. Mijn naam is Bianca, afgekort Bie. Op mijn zevenendertigste kwam ik uit de kast. Is dat eigenlijk nodig, een coming-out day?

Voor velen is het (gelukkig) geen big deal meer om uit de kast te komen. Voor vele anderen is het wél een grote stap om zich te outen als LGBT+ persoon.

Het zou niet mogen zijn

Het zou niet mogen zijn dat iemand zichzelf niet kan zijn. Het zou vanzelfsprekend moeten zijn dat een mens zich out als homo, lesbisch, bi, trans, queer en alles wat bepaalt of niet bepaalt wie die is.

Iedereen is vrij om het haar alle kleuren van de regenboog te geven. Men zou niet raar hoeven op te kijken als iemand een ietwat uitgesproken klederdracht heeft of hand in hand loopt met zijn vriend. 

Sociaal aanvaard?

Helaas worden te veel mensen nog niet sociaal aanvaard. Het snoert me de keel dicht dat ouders hun dochter opsluiten omwille van haar seksuele oriëntatie. Het geeft me rillingen als we het zoveelste bericht over gaybashing op ons netvlies krijgen gebrand. Ik huiver als mensen ostentatief zij blijven zeggen tegen een transman. Iets in mij breekt als een tiener zich van het leven berooft, omdat die werd gepest op school.

Hoera voor het jongetje dat in meisjeskleren naar school gaat. Hoera voor de leerkracht die de nodige ondersteuning biedt. Hoera voor respect en gelijkwaardigheid voor allen. 

Dus is dat eigenlijk nodig, die coming-out day? 

Het antwoord is ja. Jammer genoeg. Het zou niet nodig moeten zijn. Maar gun ons één dag waarop we met zijn allen tonen dat we er staan. Een dag waarop we niet ontkend worden in woorden of daden. Niet omdat we beter zijn. Niet omdat we minder zijn. Maar omdat we zijn wie we zijn. Elke dag.

Bron: 

Eigen verslaggeving