OPINIE | De lesbische bar is dood! Leve de lesbische bar!

26/05/2018 - 10:01
opinie
Sofie Verhalle
Sofie Verhalle
Brussel is een lesbische bar rijker: Mothers and Daughters - A Lesbian Bar. “Eindelijk!”, verzuchtte ik. Want het was me de laatste jaren opgevallen: de lesbiennebars zijn dun gezaaid. Waar je vroeger in Gent toch wat keuze had, is dat aanbod langzaam verdwenen.

Maar waarom? Ik heb er oorzaken voor gezocht. Ik heb het even rondgevraagd. Daar zijn een paar theorieën uit ontstaan. Ze zijn volledig gebaseerd op wat ik zie, hoor en lees, dus ik pretendeer niet dat ze algemene waarheid zijn. Ik heb daarnaast ook tal van redenen waarom een queer women’s bar nodig is.

Closer to fine

De maatschappij is toleranter en inclusiever geworden voor het LBGTQIA+ spectrum, dus ook voor lesbische vrouwen. Daardoor is er minder nood is aan aparte plekken waar je jezelf kunt zijn omdat je op net meer plekken jezelf kunt zijn. Waar je twintig jaar geleden een bar als de Cherry Lane nodig had om de hand van je lief te kunnen vasthouden, kun je dat nu in de Gentse Vooruit ook doen.

Money makes the world go round

Vrouwen zijn doorgaans minder kapitaalkrachtig dan mannen. De loonkloof zit daar voor iets tussen: vrouwen worden minder betaald voor dezelfde jobs, maken minder snel promotie, komen vaker in lager betaalde jobs terecht en in slechter betaalde sectoren. Lesbische koppels voelen die kloof dubbel zo hard. Daarnaast hebben lesbische koppels vaker kinderen dan homokoppels. Die pagadders betekenen een grote hap uit het budget. Allemaal factoren waardoor lesbische vrouwen minder kunnen uitgeven als ze uitgaan. Daardoor hebben etablissementen die louter mikken op lesbische vrouwen minder inkomsten dan andere. After all: money makes the world go round.

Girls like girls

Een deel van de lesbiennes cocoont zodra ze een lief heeft. Veel vriendinnen verdwenen zo uit mijn 'uitgaanskring' toen ik een happy single was. Ook je sociale weefsel verandert als je in een koppel bent, als je ouder wordt en zeker als je dan ook nog eens kinderen krijgt. Je vervangt uitgaan door andere activiteiten. Levenscycli weet je wel.

Call me maybe?

Het is ook, zoals zo vaak, de fout van het internet. Specifieker: dating apps. Ze zijn een toegangspoort naar nieuwe contacten, net zoals een café, en ze zijn een pak toegankelijker waardoor de fysieke stap naar een daadwerkelijke plek vervaagt. Hoewel dat volgens mij hoogstens een aanvulling kan zijn van een bar maar nooit een vervanging. Dat virtuele contact is als fast food: het vult snel maar het zijn lege calorieën. Het contact wordt uitgehold. Je velt in een oogopslag een oordeel en swipet ofwel genadeloos naar links ofwel genadig (en wie weet een beetje geil) naar rechts. Dan is het van “Slide into my DMs” en “Spreken we eens af”. Tinder is de dark room van je lesbobar: het is vrij duidelijk waarom je er bent. Rechttoe rechtaan. Terwijl je misschien graag even aan de toog hangt om een praatje te slaan met een random handsome stranger. Een bar geeft je ruimte voor verwarrend oogcontact, toevallige aanrakingen of een sensuele glimlach. Wie weet wissel je later die avond telefoonnummers uit.

We need Mothers and Daughters

Oorzaken genoeg voor de tragische teloorgang van de lesbiennebar. En toch is er nood aan. Waarom ik zo blij ben dat er eindelijk weer een bar is?

A room of one’s own

Ik geloof dat er aparte plaatsen moeten zijn voor queer vrouwen. Om jezelf te kunnen uitdrukken, om gelijkgestemden te vinden die je inspireren, om vrouwen te spreken die niet meteen tot je vriendenkring behoren en om verbinding te voelen. Er is een element wat ons samenbrengt maar daarbinnen is er nog zoveel diversiteit. Andere queer vrouwen zichzelf zien zijn, helpt mij bijvoorbeeld enorm om mezelf te kunnen zijn.

Die aparte plaatsen kunnen ook safe spaces zijn: een gegarandeerd veilige plek. Hoewel we geëmancipeerder, meer geïntegreerd en geïnfiltreerd zijn en meer getolereerd worden dan vroeger, is er nog altijd discriminatie, zijn er opmerkingen, of vallen er al eens scheldwoorden als we openlijk onszelf zijn.

We’re here, we’re queer

Een lesbische bar is broodnodig voor de zichtbaarheid van lesbiennes. Karolien Debecker en Dorianne Aussems haalden het aan: er zijn weinig rolmodellen voor jonge lesbiennes, terwijl die jongeren nog steeds op zoek zijn naar de bevestiging dat ze niet alleen zijn. Toen ik twintig jaar geleden bij Verkeerd Geparkeerd, de Gentse holebigroep voor jongeren, onthaal deed, viel het me op dat de jongere generatie minder nood had aan een gesprekje voor een activiteit en liever meteen naar die activiteit wou komen. Je weet wel, samen iets doen. Holebi jongeren blijven een kwetsbare groep: depressie en suïcidale gedachten en acties komen er ook vaker voor. Zichtbaarheid is belangrijk: in de media, in het straatbeeld, in je vriendenkring. Een vaste stek draagt daartoe bij.

Cool for the summer?

Dus hoera: Mothers and Daughters lenigt die nood. Al is het gejuich van beperkte duur: Mothers and Daughters - A Lesbian Bar blijft tot eind juni zeker open. Daarna is het koffiedik kijken. Het is een combinatie van gebrek aan investeringen en een drukke agenda van de initiatiefneemsters. Lees zeker even dit uitstekende artikel op Brussels Beer City voor het hele verhaal achter de bar, inclusief valkuilen.

Als je wilt dat de lesbische bar niet louter een pop-up is, ga er langs. Ga uit in Brussel en spring eens binnen. Je kunt er drinken, er wordt gedanst en er zijn activiteiten. Laat het geld rollen ter plaatse steun hun online crowdfunding campagne.

Because we all need Mother and Daughters.*

Sofie Verhalle is freelance digitaal communicator, social media expert en veranderingsbegeleider.

* Mothers and Daughters heet dan op Facebook wel “Mothers and Daughters - a lesbian bar”, ze omschrijven zichzelf als “an art space, a safe, inclusive, feminist, queer, lesbian place – run by lesbians, queers and feminists for lesbians and their friends.”

Bron: 

Eigen verslaggeving



Hier niet op klikken aub