Loïc Nottet: een ode aan de underdog

16/04/2017 - 14:08
Beeld: Sony Music Belgium
4
De hoes van de plaat: de zanger zit met de rug naar een spiegel
Loïc Nottet is een artiest pur sang met een artistieke visie. Nadat hij in 2014 tweede werd in ‘The Voice Belgique’ werd hij meteen getekend door Sony Music Belgium, maar de muzikale output beperkte zich voorlopig tot ‘Rhythm Inside’, het eigenzinnige elektrodancenummer waarmee hij een schitterende vierde plaats veroverde op het Eurovisiesongfestival in 2015.

Hoewel het zo goed als onmogelijk was om te weten hoe ze zouden klinken of waaraan de fans zich konden verwachten, waren zijn aangekondigde concerten deze lente meteen uitverkocht. Dat heeft te maken met het feit dat hij artistiek de touwtjes stevig in handen houdt. Zijn meer dan verdiende overwinning in ‘Danse Avec Les Stars’ (de Franse versie van ‘Sterren Op De Dansvloer’) en de videoclip van smaakmaker ‘Million Eyes’ bewezen trouwens dat de shows visueel wel dik in orde zullen zijn.
 
Nu is er dan eindelijk het langverwachte debuutalbum en we kunnen meteen zeggen dat Loïc niet teleurstelt. Het album ‘Selfocracy’ blinkt uit in onverwachte ritmes en eclectische melodieën.
 
Het album kan gezien worden als een ode aan de outsider, een hart onder de riem voor zij die niet in vakjes passen. Het is een conceptalbum waarin de zanger waarschuwt spiegels te wantrouwen, omdat die meestal alleen tonen wat je vreest te zullen zien. ‘Break the mirror: it blinds you; and be you, simply you. That will be enough, believe me’, zo laat Loïc het samenvatten door de jonge Brussels-Britse acteur Blaise Landsbert-Noon in ‘Peculiar And Beautiful’.

Spiegelschrift

Goeie en slimme teksten dus. Daarom is het jammer dat in het zeer verzorgde en smaakvolle cd-boekje de teksten in spiegelschrift afgedrukt staan. Artistieke visie, weet je wel. 
 
Muzikaal zit het ook allemaal snor. Het oriënterende titelnummer lijkt een echo van Dead Can Dance en smaakt meteen naar meer. Het wordt gevolgd door ‘Mud Blood’ dat gedragen wordt door een vette groove die van Michael Jackson had kunnen zijn. In het orgelpunt ‘Poison’ worden alle zeilen bijgezet tot en met een koor dat knipoogt naar ‘Carmina Burana’. Geen enkel nummer lijkt op het vorige en de bindende factor is de stem van Loïc Nottet, die het net als zijn grote voorbeeld Sia, vooral in de hogere regionen gaat zoeken.

Hoge registers

Vergeet nu meteen alle namen naar dewelke ik refereerde. Ze dienden alleen maar om een idee te geven. Alle nummers zijn immers origineel genoeg om te kunnen spreken van een eigenzinnige artistieke visie.
 
Er zijn slechts enkele minpuntjes. ‘Whisperers’ is muzikaal teveel een herhaling om te blijven boeien, en tekstueel drijft het op een eindeloos herhalen van de titel, wat niet echt goed bekt. Loïc blijft het op alle nummers in de hoge registers zoeken. Hoewel zijn stem loepzuiver is, zou het boeiend zijn ook eens de lagere noten te verkennen. Het spiegelschrift in het cd-boekje is een leuke gimmick, maar geen meerwaarde voor wie de intelligente teksten wil volgen.

Avontuurlijk

Verder: niets dan lof. ‘Selfocracy’ is een moedige en avontuurlijke plaat van een eigenzinnige artiest die een duidelijke artistieke visie heeft. Die werd trouwens doorgetrokken tot in de vormgeving van de cd zelf: van de 'barst' in de cd die refereert naar de spiegels tot de smaakvolle hoesfoto. Mooi.

'Selfocracy', Loïc Nottet, Sony Music Belgium, 2017.
Bron: 

Eigen verslaggeving

Hier niet op klikken aub