OPINIE | Cristina Vanlook - Te huur, op voorwaarde dat...

10/02/2017 - 20:15
Het is een spannende en leuke stap in een relatie: samen een woning huren. De spanning verandert al gauw in stress en het leuke gaat over in moedeloosheid na bezichtiging nummer vijf. Een vreemde opmerking of blik nummer 20 doen ook geen deugd. Is er wat te doen aan discriminatie van huurbazen en vastgoedkantoren? Huren als niet-heterokoppel blijkt soms toch lastiger.

Mijn vriendin en ik zijn er klaar voor. We gaan samen wonen en beslissen een nieuwe woning te gaan huren. We schuimen de online zoekertjes en vastgoedkantoren af op zoek naar iets dat bij ons past. Neuroot die ik ben maak ik een lijstje van adressen die ons interesseren. We beginnen met het eerste contact.

Eerste contact

We sturen een standaardmail dat we interesse hebben in het huren van het aangeboden pand en of we deze mogen komen bezichtigen. Over onze relationele status zeggen we niets, geen bewuste keuze, eerder onnodig volgens ons. Een enthousiaste mail komt binnen dat wij zeer welkom zijn en een datum wordt geprikt. Het leuke mailcontact en de foto’s van het pand geeft ons een warm gevoel en we kijken uit naar de bezichtiging.

Vragen

Een gladjanus in pak begroet ons aan de voordeur. Hij stelt onmiddellijk de vraag of wij samen in het huis gaan wonen. Het is een huurwoning voor koppels en niet voor vriendinnen, drukt hij ons op het hart. De huisbaas zal niet akkoord gaan met twee vriendinnen, want die krijgen dan vriendjes en uiteindelijk wonen er vier mensen in een huis in plaats van twee.
 
Meermaals moeten wij duidelijk maken dat het zeker niet de bedoeling is dat er vriendjes komen wonen, want we zijn meer dan vriendinnen. De letterlijke zin “Wij zijn een koppel” wordt wel viermaal uitgesproken. Eindelijk dringt het besef door. De rest van de bezichtiging gaat zeer snel, met weinig informatie en de interesse van zijn kant is nihil. Wij geven aan dat wij het huis graag zouden huren. Hij gaat iets laten weten. We horen nooit meer wat van hem.

Pand nummer vier

Opnieuw een resem vragen over onze relationele status. Het idee dat wij een stel zijn stoort deze huisbaas gelukkig niet. Wel krijgen wij een bizarre opmerking. Hij ziet het toch niet zitten om zijn huis aan twee vrouwen te verhuren, want als er dan wat stuk gaat zullen wij hem elke keer opbellen. Ja, twee vrouwen. Uiteraard gaan ze bellen voor een lekkende kraan, een losse scharnier, enzovoort! Vrouwen kunnen natuurlijk niet zelf iets repareren. Wat een ouderwetse gedachtegang!
 
Nu moet je weten dat elke keer wanneer ik mijn broer in Londen ga bezoeken, ik een lijstje met 'te repareren dingen' ontvang. Soms koopt hij zelfs snel een Ikea-meubel dat ik dan in elkaar mag zetten. Meneer, wij kunnen evenveel repareren als wat een doorsneeman kan. We maken hem dit duidelijk en met ontzettend veel aarzeling mogen wij toch op de lijst van kandidaten. Vermoeiend. We stellen onszelf de vraag waarom je als lesbisch stel je toch zo vaak moet verdedigen en verklaren.

Subtiele discriminatie

Dit zijn wat minder subtiele voorbeelden, maar er zijn genoeg mensen die gediscrimineerd worden tijdens hun zoektocht naar een huurwoning. Het is jammer genoeg een markt waar je weinig kan doen aan dit probleem. Het besef dat er voldoende mensen op zoek zijn naar een woning zorgt voor oneerlijke praktijken. Wij hebben ons er zelfs eenmaal schuldig aan gemaakt te liegen over onze relatie. Zo hoopten we meer kans te krijgen om het huis te kunnen huren. Nadien hadden wij daar een verschrikkelijk gevoel bij. Ik kan alleen maar aanraden om jezelf nooit te verloochenen. Het is soms nog steeds een strijd om te zijn wie je bent, maar kruip voor niets of niemand terug in de kast. Out and proud.
 
Ben je getuige of slachtoffer van discriminatie op basis van iemand seksuele oriëntatie? Doe dan melding bij Unia.
Çavaria vraagt beleidsmakers al een tijd om praktijktesten in te voeren om discriminatie op de huurmarkt te bestrijden.

Bron: 

Eigen verslaggeving

Hier niet op klikken aub