‘Women who kill’: macabere komedie

04/02/2017 - 16:23
2
‘Women who kill’ is niet uw typische lesbische, romantische komedie, maar een lugubere variatie over de uitdagingen binnen relaties tussen vrouwen. Met een donkere twist. Twee exen, Jean en Morgan, komen nog te goed overeen met elkaar en blijven deel van elk aspect van elkanders leven. Tot wanneer Morgan een nieuwe relatie begint.

Jean en Morgan presenteren samen een misdaadpodcast genaamd ‘Women who kill’. De podcast gaat over vrouwelijke seriemoordenaars. De twee moordenaars waar we meer over te weten komen zijn ‘de nagelknipper’ en een professor. Door hun ervaringen met deze moordenaars en de nieuwe relatie met mysterieuze Simone, raken ze verwikkeld in een spiraal van argwaan, paranoia en angst. Het blijkt dat Simone een nogal donker verleden heeft, waardoor Morgan haar leven in gevaar zou kunnen zijn.

Liefde is niet romantiek, het is overleven

Door sterke dialogen, waarin Ingrid Jungermann haar schrijftalent laat zien, komen we meer te weten over hoe de relatie zat tussen Morgan en Jean. Al snel is duidelijk dat Morgan een nogal moeilijk karakter heeft en grote bindingsangst. Hoe meer Morgan te weten komt over Simone, en hoe meer hun relatie evolueert, hoe achterdochtiger ze wordt. Samen met Jean start ze een onderzoek naar Simone, alsof ze een subject is van hun podcast. Uiteindelijk vinden ze zorgwekkende aanwijzingen waardoor ze haar verdenken van moord. Heeft Morgan, zoals altijd, last van bindingsangst of is haar leven echt in gevaar?

Thriller of komedie?

De kern van de film is hoe moeilijk het is om jezelf bloot te geven aan iemand, zeker voor een zelfingenomen New Yorkse lesbienne zoals Morgan. De film is een mix van thriller, komedie waarbij beiden het niet vingerdik erop liggen. Het is geen thriller waarbij je op het puntje van je stoel zit en ook geen komedie waar de grappen duidelijk naar voren treden. Eerder een slimme satire.

Te artistiek?

Deze film is zeker niet de beste film die u dit jaar zal zien. Elk karakter heeft haar eigen excentriciteit waardoor het soms een beetje geforceerd overkomt. Hoewel de film heel interessant begint door een krachtige narratieve stijl, verliest het later het publiek doordat de ambiguïteit niet correct wordt uitgevoerd. Dit leidt tot verwarring en ontgoocheling bij de kijkers. Vooral het einde blijft u op uw honger zitten. De plot houdt gewoon geen steek. Misschien werd er te veel energie gestoken in het artistiek willen zijn en niet voldoende in de verhaallijn.

'Women who kill', Ingrid Jungermann, 2016
Bron: 

Eigen verslaggeving