De redactie heeft gekozen: dé 10 LGBT-platen van 2016

20/12/2016 - 13:43
Het voorbije jaar was een heerlijk jaar voor de muziekliefhebber. Netjes verdeeld over de twaalf maanden werden we telkens weer verwend. En hoewel het niet altijd even vernieuwend was, konden we toch rekenen op genoeg nieuwe namen en gezichten om oprecht verrast te kunnen worden.

De geijkte homo-iconen zoals Barbra Streisand, Céline Dion en Britney Spears lieten horen dat ze nog steeds niet uitgezongen waren. Acts als Oscar and the Wolf en Troye Sivan bleven het mooie weer maken in de hitparade. Maar we hebben vooral genoten van de volgende tien full cd’s:

10. Lady Gaga - Joanne

Eerlijk gezegd, het was even wennen. Weg zijn de over the top kledij en make-up. Maar Stefani Joanne Angelina ontdeed zich ook van alle andere ballast zoals de bekende zware EDM beats en moeilijk te ontcijferen melodieën. Ze klinkt nu bloot en kwetsbaar in (bijna) akoestische pop-rock met een snuifje country. De nummers zijn rauw en openhartig, wat pareltjes oplevert als ‘Perfect Illusion’ en ‘Million Reasons’.

9. LP – Lost On You

Hoewel de lesbische Laura Pergolizzi al successen neerpende voor onder anderen Rihanna, Cher en Christina Aguilera kwam haar eigen carrière nooit van de grond. Maar haar single ‘Lost On You’ kwam ons via Griekenland aangewaaid en deed ons de hele nazomer vrolijk meefluiten. Het full-album is nog maar net uit, maar de positieve en melodieuze poprock heeft zich nu al van een plaats in onze harten verzekerd. ‘Other People’ bewijst dat ze ook solo geen eendagsvlieg zal blijken.

8. Rufus Wainwright – Take All My Loves

Ter ere van de viering van de vierhonderdste verjaardag van het overlijden van William Shakespeare trekt de flamboyante gay singer-songwriter alle registers open. Deze muzikale rollercoaster is bijwijlen bombastisch - noblesse oblige - maar steeds smaakvol en verrassend. Met behulp van uitstekende gastzangers rolt de Canadese bard ons van opera via cabaret en postpunk naar pure pop. De grens tussen kunst en kitsch wordt nipt gerespecteerd, waardoor we geïntrigeerd bleven luisteren.

7. Josef Salvat – Night Swim

Knap, intelligent en biseksueel. Ja, de ideale man bestaat. Josef Salvat wist ons te overtuigen met zijn debuutalbum. Van minimalistische, maar bijzonder sexy vingerknippen in ‘Night Swim' tot een waterval van haast overgeproduceerde strijkers in ‘Closer​'. De nummers blijven bijzonder oorvriendelijke pop, die vooral op een pianoritme drijven, maar een EDM-behandeling krijgen. Elk nummer heeft hitpotentie en toch klinkt elke track uniek.

6. Philippe Jaroussky – Bach – Telemann: Sacred Cantatas

Jaroussky had al eerder sensualiteit in de klassieke muziek gebracht, maar zelfs wij stonden verbaasd van de gelaagdheid van zijn interpretatie van klassieke baritoncantates. Zijn Duits is onberispelijk, de interpretaties zijn zeer persoonlijk. Van ingetogen tot lyrisch extatisch brengt de Franse contratenor nuances aan die onverwacht, maar nooit geposeerd aandoen. Dit is een nieuwe referentie-opname en een tijdloze plaat.

5. Mykki Bianco – Mykki

Multigender performance artist en poet rapper Mykki Bianco debuteerde dit jaar erg sterk met deze artistiek sterke en gedurfde plaat. Rijmelarij steekt hier en daar misschien wel de kop op, maar zowel de artiest als de teksten zijn eerlijk en doorleefd. Ze gaan over de zoektocht naar jezelf en over hoe belangrijk het is om eerst met jezelf in het reine te komen. Niet een plaat om op te dansen op een zaterdagavond, maar om bewust te beleven met een glaasje naar keuze.

4. Frank Ocean – Blonde

Kunst of kitsch? We zijn er nog altijd niet uit. Feit blijft dat het tweede soloalbum van de homoseksuele rapper Frank Ocean pas na meerdere luisterbeurten zijn unieke schoonheid aan de luisteraar openbaart. Rauwe en ongecensureerde teksten over drugs en homoseks worden gedebiteerd over flarden muziek, vaak zonder ritmesectie. Het geheel is een bijzonder persoonlijke en unieke R&B-plaat van een artiest die weigert zich te plooien naar de heersende conventies.

3. Ahnoni – Hopelessness

Eerlijk? We waren niet echt verbaasd toen Antony Hegarty begin dit jaar uit de kast kwam als transvrouw. Haar muziek was altijd al heel open, maar als Ahnoni gaat ze nu nog een stapje verder. ‘Hopelessness’ is een protestplaat tegen zowat alles wat er momenteel verkeerd gaat in de wereld. Tegelijkertijd suggereert de knappe, inventieve en haast futuristische productie ook een positieve uitkomst, zodat de luisteraar niet bedrukt uit de luistersessie komt.

2. K3 – Ushuaia

Laten we er maar meteen voor uitkomen: ja, wij zijn al jaren fan van Vlaanderens populairste trio. Met de regelmaat van de klok gaan we op de redactie oya lélé-gewijs luid zingend uit de bol. Wanneer de meiden op ‘Ushuaia’ dan in het nummer ‘Prinsesje en Superman’ vragen waarom een jongen geen prinses zou mogen zijn en zingen dat prinsesjes soms van prinsesjes houden, zijn wij dan ook niet meer te houden. K3 rocks!

1. David Bowie – Blackstar

2016 begon geweldig met de release van David Bowies vijfentwintigste studioalbum op 7 januari, al werd de vreugde snel getemperd door zijn overlijden amper twee dagen later. ‘Blackstar’ bleek echter een juweel van een testament. De biseksuele artiest ging met een bang. Eclectisch als steeds combineerde Bowie elementen uit artrock, industrial en hip-hop. De teksten bleken na zijn overlijden zowel profetisch als profaan te zijn. Zijn laatste album was tevens één van zijn betere en wat ons betreft, de beste release van het jaar.

Verder hebben we ook nog enorm genoten van Céline Dion (‘Encore Un Soir’), Barbra Streisand (‘Encore’), Laura Tesoro op het Eurovisiesongfestival (‘What’s The Pressure’), Britney Spears (‘Glory’), Alicia Keys (‘Here’), Meghan Trainor (‘Thank You’), Kristin Chenoweth (‘The Art Of Elegance’), Hooverphonic (‘Best Of’), Ronan Keating (‘Time Of My Life’) en the Weeknd (‘Starboy’).

Bron: 

Eigen verslaggeving

Hier niet op klikken aub