Philippe Jaroussky: sensueel sacraal

05/11/2016 - 19:21
5
Philippe Jaroussky, de Franse contratenor, blijft verbazen. Niet door zijn uiterlijk -hij blijft wat mij betreft de knapste klassieke zanger van het moment – maar door zijn muziekkeuze.

Sla zijn discografie er maar op na. Daar waar de meeste van zijn collega-contratenoren de geijkte paden van de barokopera’s amper durven te verlaten, verraadt zijn ondertussen indrukwekkende discografie een muzikaal eclectische avontuurlijkheid die alleen de allergrootsten kenmerkt. Van zijn debuut ‘Un concert pour Mazarin’ (2004), via ‘Vivaldi: Heroes’ (2006) en ‘JC Bach: La dolce fiamma’ (2009) naar ‘Pieta: Sacred Works’ (2014) onderscheidt de man zich door zijn neus voor onbekende melodieën die hij met een schijnbaar achteloos gemak weet te vertolken.
 
Zijn soepele coloratuur leent zich met gemak voor de lyrische Italiaanse melodieën, en zeker in zijn eigen moedertaal schittert hij. Vorig jaar verraste hij nog met ‘Green’, een collectie van nummers gebaseerd op gedichten van Paul Verlaine. De seksuele ambiguïteit van diens teksten werd schitterend blootgelegd en onderkoeld vertolkt door Jaroussky. Zijn medewerking aan ‘Music For A While’, een verzameling rock, pop en jazz-achtige bewerkingen van muziek van Henry Purcell toonde nogmaals dat hij zich niet in een barok keurslijf wou laten dwingen.

Gefronste wenkbrauwen

En toch haalde ik mijn wenkbrauwen op toen ik hoorde dat Jaroussky zich op zijn nieuwste cd zou wagen aan J.S. Bach. Commercieel gezien slim natuurlijk, de superster van de klassieke muziek die de God van de barok vertolkt, dat betekent kassa. Maar zou zijn vloeiende sopraan zoveel ernst aankunnen? En zou een Fransman zich staande kunnen houden in het Duits? Natuurlijk had Bach geweldige cantates geschreven voor contratenoren, maar Philippe had zijn zinnen gezet op ‘Vergnügte Ruh, Beliebte Seelenlust’ en ‘Ich Habe Genug’. Beide cantates zijn werken die op het repertoire staan van zowat alle zichzelf respecterende bassen. Bach had indertijd wel getracht er versies voor castraten van te maken, maar geraakte niet verder dan een omzetting voor sopraan. In 2011 had Andreas Scholl, de Duitse contratenor, ‘Ich Habe Genug’ opgenomen en hoewel ik die best charmant vond (zie de recensie hier), was ik er niet door overdonderd.
 
Maar ik maakte me zorgen om niets. ‘Bach – Telemann: Sacred Cantatas’ is opnieuw een parel. Al van bij de eerste tonen van ‘Vergnügte Ruh’ is het duidelijk dat Philippe zich niet vergaloppeert. Zijn Duits is onberispelijk. Meer zelfs, in ‘Ich Habe Genug’ is zijn interpretatie gelaagder dan die van Scholl en overtuigender. Wanneer hij in de slotaria zingt ‘Ich freue mich auf meinem Tod’, dan klinkt hij zo lyrisch dat je hem zou gaan geloven dat het leven niet meer is dan een lijdensweg richting hiernamaals. Het Freiburger Barockorchester lijkt zich te schikken in een louter ondersteunende rol, maar omdat Jaroussky ingetogen blijft, klinkt het geheel evenwichtig.  De hobo van Ann-Kathrin Brüggemann begeleidt op een dusdanig sensuele manier, dat het haast een duet wordt voor twee stemmen. Of zijn het twee muziekinstrumenten die aan elkaar gewaagd zijn?

Evenwicht

Het opnemen van minder gekende cantates van Bachs vriend en tijdgenoot Telemann is ook een schot in de roos. ‘Die stille Nacht’ en ‘Jesus liegt in letzten Zügen’ sluiten naadloos aan bij de twee werken van Bach. Het is niet voor niets dat sommige van Telemanns cantates jarenlang onterecht voor werk van Bach werden aangezien. Het hele album is daarom evenwichtig en een streling voor het oor.
 
Er bestaat een editie in beperkte oplage met een extra dvd. Hierop staat een registratie van de opnames van ‘Ich habe genug’. Je ziet de beroepsernst van de zanger en de schijnbare moeiteloosheid waarmee hij zingt. Helaas geen bijkomende documentaire. Maar wel een welkome verrassing. De openlijk homoseksuele zanger is op zijn achtendertig een lust voor het oog.
 
Philippe Jaroussky concerteert op 29 januari in de Bozar. Je zal ons daar vinden op de vierde rij.
Tickets en info.

'Bach - Telemann: Sacred Cantatas', Philippe Jaroussky, Erato/Warner Classics
Bron: 

Eigen verslaggeving

Hier niet op klikken aub